لینک مصاحبه موسسه ی ایتالیایی تحقیقات و مطالعات ژئوپلیتیک در حوزه ی خاورمیانه و شمال آفریقا با محمد نوری زاد:

http://www.notiziegeopolitiche.net/?p=23144

لینک متن فارسی این مصاحبه:

http://nurizad.info/?p=21025

Iran. Intervista al giornalista e regista Mohammad Nourizad

di Enrico Oliari ed Ehsan Soltani -

“La situazione in Iran ed in base agli ultimi sviluppi nel Medio Oriente vista con gli occhi di un oppositore d’eccellenza: intervista a Mohammad Nourizad, in passato giornalista del quotidiano ultraconservatore e vicino alla Guida spirituale ‘Keyhan’, regista e drammaturgo.
- Fino a quando ci sono state le proteste post elettorali del 2009-2010, Lei era considerato un fedelissimo di Khamenei, ma da allora ha iniziato a scrivere lettere aperte contro il regime; in seguito è stato arrestato, ma poi ha scritto altre 26 lettere di contestazione alla Guida suprema: perché è intervenuto più volte, sapendo che Khamanei non risponde alle provocazioni di una lettera aperta?
“Dopo la Rivoluzione, noi iraniani abbiamo accettato alcuni limiti, linee rosse invalicabili, molte delle quali si devono proprio a Khamenei; colui che pone questi limiti, si carica della responsabilità davanti al popolo per averli stabiliti, ma i capi religiosi non hanno mai accettato di rispondere di ciò. Una di queste linee rosse proibiva di chiedere conto delle decisioni alla Guida spirituale, per cui non potevano avere chiarimenti ne’ il potere giudiziario, ne’ le Forze militari, ne’ i media, come neppure i vari ministri: ciò valeva anche per scegliere, ad esempio, con quali paesi avere relazioni o meno, o ancora la linea da tenere in materia di nucleare.
Nel periodo in cui sono stato al fianco di Khamenei, fino quindi al 2009, io mi sono reso portatore di quattro condizioni: ignoranza, avidità, paura e speranza di raggiungere gli obiettivi della Rivoluzione. L’ignoranza sta nel fatto che io non sapevo cosa stesse succedendo oltre ‘la tenda’, non conoscevo le mani sanguinose che guidano il nostro paese; per quanto riguarda l’avidità, vi era il buon stipendio come direttore della produzione cinematografica della propaganda; la paura era dovuta al sospetto, alle intelligence sia dei pasdaran che del ministro dei Servizi segreti, cosa che provocava in me inquietudine, poiché gli agenti sarebbero potuti arrivare in un qualsiasi momento della notte e distruggere la mia famiglia; speravo poi nella realizzazione degli obiettivi della Rivoluzione, molto alti sotto il profilo umanitario. Nel 2009 c’è stato un atto forte contro i candidati alla carica presidenziale, per cui la mia speranza di una riforma dell’autorità si è trasformata in una delusione, motivo per cui non ho più fatto caso all’avidità o avuto paura dei Servizi segreti. Sapevo che le mie lettere non avrebbero avuto risposta, poiché anche una minima attenzione avrebbe significato un segnale per il popolo, a cui in realtà erano indirizzati i miei scritti”.
- In quest’ultimo periodo è peggiorata la spaccatura fra Ahmadinejad ed Alì Khamenei… Lei pensa che Ahmadinejad abbia in mano documenti o prove contro Khamenei? Come pensa possa evolversi la spaccatura fra i due?
“Ahmadinejad è espressione dell’ignoranza popolare, con tanto di approvazione da parte di Khamenei: il presidente dell’Iran appare spesso come una persona inattendibile, incontrollabile e dal futuro imprevedibile: solo una persona come lui poteva suscitare l’interesse della Guida suprema e mettere le sue radici ingannando sia lui che i suoi alleati, come i vertici dei Servizi segreti ed i capi religiosi. Ahmadinejad non ha bisogno di rivelare segreti: apre bocca e dice di aver avuto ordini da parte di Khamenei o di suo figlio, e tanto basta per tenere in pugno la situazione; oggi sa tante cose di cui non diveva venire a ciniscenza, per cui i due sono obbligati a tollerarsi ed a proteggersi a vicenda fino alla fine del mandato politico naturale, dopodiché si aprono diversi scenari, fra i quali l’eliminazione fisica di Ahmadinejad, facendo passare l’omicidio come un incidente”.
- Mancano pochi mesi alle elezioni, ma qualcuno pensa che vi sarà un sistema ‘Putin – Medvedev’ fra Ahmadinejad e Esfandiar Rahim Mashaei, già capo del suo staff: dall’altro lato i pasdaran stanno preparando i loro candidati: come sarà la battaglia per le elezioni?
“Proprio per gli errori commessi da Ahmadinejad, è molto difficile che un suo candidato possa  competere con un rappresentante di Khamenei”.
- In occasione del Consiglio delle Nazioni Unite, Ahmadinejad si è reso disponibile ad un dialogo con gli Stati Uniti, ma una volta rientrato in Iran è stato duramente criticato: come pensa debbano essere le relazioni fra i due paesi?
“Oggi più che una questione nazionale e popolare, la relazione fra Usa ed Iran rientra nel piano della sensibilità personale, in quanto solo Khamenei può prendere decisioni in materia. Io penso che in passato l’assenza di relazioni tra i due paesi rientrava in una logica rivoluzionaria, ma oggi si è trasformata in una difficoltà per noi, un danno che i vertici dell’Iran non riescono a giustificare davanti al popolo, ne’ sanno come uscirne. Un domani, aprendosi un possibile dialogo, un leader potrebbe arrivare a dire che l’attesa di oltre trent’anni è servita per acquisire determinati vantaggi, ma le cose stanno diversamente”.
- Primavera araba o, come è stato definito da Khamenei, ‘Risveglio islamico’, ma anche appoggio al regime siriano di Bashar al-Assad… che ne pensa?
“Il timore del leader dell’Iran era quello di essere messo in coda, dall’Occidente, di Ben Alì. Mubarak e Gheddafi: appoggiando al-Assad ha voluto dire ad Europa, Israele e Stati Uniti che l’Iran non è isolato e che la Primavera araba, ovvero il ‘Risveglio islamico’, altro non è che un tentativo dei paesi arabi di giungere alla Rivoluzione islamica iraniana. Secondo me ha commesso quattro grandi errori: entrare nel gioco d’azzardo del nucleare mettendosi sotto l’ombrello della Russia; poi gli scontri con i manifestanti e le repressioni in occasione delle elezioni del 2009, dove non ha svolto il suo ruolo di mediatore; quindi sostenere Ahmadinejad impegnando la propria credibilità; infine supportare in qualsiasi situazione Bashar al-Assad”.
- Come vede il silenzio di Israele rispetto alla Primavera araba ed alla questione siriana?
“In un mio articolo ho parlato del ruolo di ‘operaio’ che riveste in Siria l’Iran a favore di Israele: Tel Aviv ha forti interessi in Siria e teme che possano andare al governo del paese i fondamentalisti islamici antisionisti. Israele non ha sparato neanche un proiettile in Siria, ma con i suoi soldi sta alimentando sotto sotto lo scontro. Non basteranno quaranta o cinquanta’anni ai siriani per ricostruire la nazione: quale cosa migliore per Israele?”.
- Batterie Patriot ed armi chimiche: che possibilità ci sono di un allargamento del conflitto nella regione ed al limite come sarà il fronte in Medio Oriente?
“In caso di guerra sarà cautela dell’Iran rimanere a guardare, senza lasciarsi coinvolgere; l’Iran non sosterrà mai gli insorti, mentre la Nato sta aspettando che la Siria si rovini ulteriormente per intervenire”.
- In Iraq aumentano le tensioni fra sunniti e sciiti: pensa sia l’inizio di una Primavera araba locale e quale reazione avrà l’Iran in questo caso?
“Per l’Iran, l’Iraq ha rappresentato un’occasione per seguire il proprio conflitto ideologico con gli Stati Uniti a pochi passi da casa. Certamente Teheran appoggia ed appoggerà gli sciiti iracheni. Potrebbe accadere che il paese venga diviso in tre parti, con un sistema governativo diverso, con i sunniti, che potrebbero avere maggiore centralità, gli sciiti ed i curdi”.
- Con l’ascesa al potere di Mohammed Morsi, l’Iran ha voluto manifestare vicinanza, dopo tanti anni, all’Egitto; si è parlato di più viaggi dell’inviato di Teheran Qasem Soleimani al Cairo: che scopi persegue l’Iran nella Terra dei faraoni?
“Apparentemente vi sono relazioni militari fra i due paesi, ma più probabilmente l’Iran ha visto in un primo momento la caduta di al-Assad, per cui aveva bisogno di un nuovo alleato nella regione”.
- Nel quadro che fin ora ci ha descritto, quale pensa sia il futuro della Repubblica islamica?
“Le autorità iraniane hanno compreso che le repressioni degli oppositori non pagano, per cui stanno usando la strategia della pazienza e della tolleranza; gli oppositori non usano l’arma della violenza, bensì lavorano sulla consapevolezza: una tale situazione non durerà a lungo, poiché davanti ad un popolo che vede le cose è impossibile continuare a rubare ed a mentire, per cui alle autorità non rimarrà altro che l’impiego della forza e della coercizione. Ma solo con la consapevolezza finirà l’era del governo religioso e si arriverà alla convivenza pacifica, con il rispetto anche di credo e di pensieri diversi”.

متن فارسی مصاحبه فوق:

۱ - بیایید از نامه های شما به رهبر جمهوری اسلامی آغاز کنیم؛ شما تا پیش از سال ۸۸ و حوادث انتخابات ریاست جمهوری از حامیان سرسخت سید علی خامنه ای و از مخالفان جدی جریان اصلاحات در ایران بودید؛ اما در جریان اعتراضات پس از انتخابات شروع به نگاشتن نامه های سرگشادۀ انتقادی به رهبر جمهوری اسلامی نمودید به طوری که نگاشتن این نامه ها به بازداشت طولانی مدت شما انجامید اما شما نوشتن این نامه ها را ادامه دادید و تا به حال بیست و شش نامه به آیت الله خامنه ای ارسال نموده اید؛ چه شد که به فکر نوشتن این نامه ها افتادید؟ با این شناخت که رهبر ایران به هیچ نهادی پاسخگو نیست آیا تصور می کردید که به نامه های شما پاسخ خواهد گفت؟ در غیر اینصورت با چه هدفی بیست و شش نامه سرگشاده بوی ارسال نمودید؟

پاسخ:

ما ایرانیان در تمام این سالهای پس از انقلاب، به خط قرمزهای بی دلیلی تن درداده ایم که بخش وسیعی از این خط قرمزها به ساحت رهبری و مسئولیت های فراوان و کلیدی وی مربوط بوده است. آنسوتر از چارچوبهای یک جامعه ی مدنی، در قاموس فکری ما مسلمانان، یک مسئول بابت هر مسئولیتی که بعهده دارد، می بایستی – آری می بایستی – به مردم و به قانون پاسخگو باشد. منتها بخاطر ضعف روحانیان در کشورداری و گریز آنان از پاسخگویی، رفته رفته دیوار بتنیِ پرهیز از پذیرش مسئولیت، و دیواری به اسم تقدس در اطراف آنان شکل گرفت و این فرصت قانونی و اسلامی – که مسئولان در قبال مردم باید پاسخگو باشند – از مردم ایران دریغ شد. روحانیان در پس این دیوار دروغین، به کارهای فراوانی که عمدتاً ناشایست و ناشی از عدم تخصص آنان بود، دست بردند و به برآمدن ضایعات متعدد سرعت بخشودند. مثلاً هیچگاه قانون حریف کارهای خلاف و خارج از توان و تخصص امامان جمعه ای نشد که از طرف رهبری بر سر هر یک از استانها و شهرستانها گمارده می شدند و می شوند. این دیواربتنی، رفته رفته در اطراف حامیان و طرفداران روحانیان صاحبنام نیز بالارفت و قانون مرتب از جایگاه بایسته اش به زیر آمد.

یکی از این خط قرمزهای بی دلیل و غیرقانونی، فرابردن رهبر از دایره ی قانون است. و این که احدی نباید از وی بپرسد چه می کنی و چه کرده ای!؟ و اساساً چرا؟ رهبر ایران، اقتداری در اندازه ی پادشاهان افسانه ای قدیم دارد. همه ی مسئولان باید خود را با خواسته های او تطبیق دهند. اختیار بسیاری از دستگاههای اساسی کشور به اراده ی او بند است. مثل تعیین فرماندهان ارتش و سپاه. مثل تعیین رییس قوه ی قضاییه. و اعضای شورای نگهبان. و رییس صدا و سیما. و موافقت با وزرای دفاع و ارشاد اسلامی و امورخارجه و اطلاعات. و تعیین امامان جمعه. و اراده ی پروژه های کلیدی مثل ورود به جریان هسته ای. و این که با چه کشورهایی ارتباط برقرار شود و با چه کشورهایی نه. و داستان خط قرمزی به اسم عدم مذاکره با آمریکا. و بسیاری دیگر مثل تعیین نمایندگان رهبری در دانشگاهها. و برآمدن جماعتی به اسم بسیجی که پس از جنگ ایران و عراق، به بازوی تهاجمیِ رهبر تغییر ماهیت داده اند. کسانی که حتی بی اشاره ی رهبر، آموخته اند بر سر چه کسانی فرود آیند و آنان را بکوبند و غارتشان کنند و چه کسانی را از هستی ساقط فرمایند. و اختیاراتی چون فصل الخطابی و برآشفتن مصوبه های مجلس بوقت ضرورت.

مشکل من در تمام سالهای پیش از سال ۱۳۸۸ چهار چیز بود. جهل و طمع و ترس از یک سوی، و امید واهی از دیگر سوی. من شخصاً بخاطر جهل و طمع و ترس، و امید به فردایی که احتمالاً در آن فردا اوضاع کشور سامان گیرد، سخت از شخص رهبر دفاع می کردم. عضوی از هیچ حزب و تشکیلاتی نبودم. اکنون نیز نیستم. جهل که می گویم، یعنی بی خبری ام از پس پرده ی فجایعی که رخ داده بود و رخ می دهد. بی خبری از دستهای خونین و ناپاکِ پنهان شده در پس پرده ی حوادثی که در کشور جاری بوده است. بی خبری از ماجراهایی که آن سوتر از آگاهی مردم دست به دست می شده و بساط ها می آراسته و بساط ها برمی چیده است. بی خبری ام از این که: حاکمیت چه ها کرده و چه کسانی را کشته و چه دودمانهایی را به باد داده؟ اینها به پرده ی جهلی مربوط است که بر شاکله ی آگاهی من افکنده شده بود. این پرده، در مسیر حوادث سال ۱۳۸۸ مختصری پس رفت و مرا با ذات آن دستهای ناپاک و خونین آشنا کرد.

و طمع داشتم. این که حقوق ماهیانه ای و زندگی آرامی داشته باشم. خودم و خانواده ام. کارمند بودم. در جهاد سازندگی. عمدتاً به مناطق محروم سفر می کردم. کارم فیلمسازی بود. مستند، داستانی. و ترس داشتم. از دستگاه های مخوف اطلاعاتی. چه در سپاه و چه در وزارت اطلاعات. که از داخلشان خبر نداشتم. اما هول و هراس دخمه هایشان با من بود. که می توانند یک شبه همه ی هستی من و خانواده ام را به باد دهند. و امید داشتم. به آینده. به آرمانهایی که داشتم و همه را از انقلاب اسلامی آرزو می کردم. و جوانی ام را برای برآمدن آن آرمانها به پایش ریخته بودم. آرمانهایی بس رفیع و انسانی. که گرگ و میش در کنار هم و در امنیت کامل زندگی کنند. و حتی کمونیست ها در دانشگاههای اسلامی ما کرسی تدریس داشته باشند. و این که در این حکومت، عدالت و ادب و دانش و نوع دوستی و رفاه عمومی به عالی ترین شکلش به تجلی درآید. حقوق بدیهی و قانونی مردم و حریم خصوصی شان در عالی ترین وجه ممکن رعایت شود. و پلیدی ها و نکبت ها و رذیله هایی چون دروغ و فریب و دزدی و رشوه و خاصه گرایی و رانت خواری و غارت اموال مردم از کل کشور رخت بربندد.

حادثه های بعد از انتخابات سال ۱۳۸۸ که توسط حاکمیت مهندسی شده بود و کاملاً به یک کودتای تمام عیارِ خونین می مانست، همه ی بافته های فرسوده ی مرا رشته کرد. پرده های غفلت را از برابر چشمانم کنار زد. و امیدم را به اصلاح حاکمان به یأس آلود. و ترس مرا از دخمه های مخوف اطلاعات و سپاه برطرف کرد. و طمعم را بکلی از دل برکند. در آن غوغای پرآشوب، من باید تکلیف خودم را روشن می کردم. و یا نه، مثل بسیاری از سفره داران و ویژه خواران و نابخردان و چشم و گوش بستگان به تکرار الفاظ و تحکم ها و تحلیل های کلیشه ای حاکمیت فرومی شدم. همانجا بود که یقه ی خود را گرفتم و تکانی به خود دادم و گفتم: عمرت در غفلت و تباهی هدر شد و رفت، بیا و این نیم نفس باقیمانده را دریاب. این شد که جنازه ی نیم نفس خود را از آن مهلکه ی پرهیاهو بدر بردم. و از راهِ رفته و بی سرانجام برگشتم. با کوله باری از شرم. و پشیمانی. و اشک های پنهانی.

حالا من باید زنگارهای فکری ام را می زدودم. زنگارهای جهل را. و خط قرمزهای بی دلیلِ حاکمیتِ تمام خواه را. چگونه؟ با به رخ کشاندن همان آرمانهای بخاک افتاده برای شخص رهبر. و نه برای هیچ کس دیگر. که: قرار نبود ما آدم بکشیم. قرار نبود ما از دیوار اعتماد مردم بالا برویم و مثل دزدانِ راه، به مردم خیانت بکنیم و خنجرآجین شان کنیم و در رسانه های حکومتی، انبانی از دروغ و فریب و تبهکاری بر سر مردم فروبباریم. و این، راه دشواری بود. هزینه داشت. سخت و توفنده. و من، خود را برای پرداخت هر هزینه ای مهیا کردم.

می دانستم که نامه هایم به رهبر، همه بی پاسخ خواهد ماند. چرا که کمترین اعتنای رهبر به نوشته های من، سونامی ویرانگری از نوشته ها و دردنامه های مردم را به سمت وی سرازیر می کرد. اما چه باک؟ شخص رهبر مخاطب اصلی نوشته های من بود، اما نامه های من مخاطب اصلی تری نیز داشت: مردم. و من گویا به نیابت از آنان با رهبر سخن می گفتم. پرسش ها و نکته هایی را که در سطح جامعه مطرح بود و حاکمیت بنا نداشت آنها را باورکند و اساساً بشنودشان.

نامه های سرگشاده ی من یکی پس از دیگری منتشر شدند و پرسش ها و دردهای در سینه مانده ی مردم را در سفره ی بی خیالی حاکمیت نشاندند. شاید بپرسید چرا این نامه ها از ادبیاتی اینچنینی برخوردارند. که رهبر را با احترام یاد می کنند و حریم او را بعنوان یک مسئول به رسمیت می شناسند و از دایره ی ادب خروج نمی کنند. که باید بگویم: این نوع نگارش، نقش و نقابی نیست که من متعمدانه بر نوشته ها و نامه های خود نشانده باشم. بل، این خودِ من است که در آثارم جاری است. زبان من شاید از شانزده سالگی به این سوی بر ناسزا قفل شده. من نقد می کنم، گاه بسیار تند نیز، اما هرگز قلم خود را به ناسزا نمی آلایم. معتقدم تندترین ناسزا به یک آدم خلافکار این است که شخصیت و مسئولیت او را به رخش بکشیم و خود او را درباره ی دارایی های اعتباری اش به تردید اندازیم.

همه ی ما از ریسمانی به اسم شخصیت و هویت آویخته ایم. گرچه خطاکار باشیم و قاتل و مال مردم خور. قاتلیم اما دوست نداریم کسی به ما بگوید: بی شخصیت. بی هویت. معتقدم با همین قاتل می شود مؤدبانه سخن گفت و مرام او را به چالش کشید. چرا؟ چون خود ما اگر خطاکار باشیم، دوست داریم به خطایمان رسیدگی شود اما در کمال احترام. و این همان گوهر گمشده ی جامعه ای است که مردمش بخاطر دست یافتن به احترام مدنی، در سی و سه سال پیش به انقلاب اسلامی آری گفتند و هرگز نیز طعم آن را نچشیدند. بله، من در نامه ها و نوشته هایم این گوهر گمشده را به رخ رهبر می کشم. من بسیار متأسفم که بگویم: انقلابی که اراده و دآبِ ادب داشت، در بی ادبی از همه ی بی ادبان تاریخ سبقت گرفت.

۲ - در ماه های اخیر شکاف بین محمود احمدی نژاد و رهبر جمهوری اسلامی به اوج خود رسیده است؛ رئیس جمهور ایران مخالفان و منتقدان درون حکومتیِ خود را به انتشار تعداد بسیار زیادی اسناد محرمانه تهدید کرده است. بارها در سخنرانی های خود به صورت آشکار به سید علی خامنه ای و حامیان وی حمله کرده و به تهدید آنها پرداخته است اما در مقابل رهبر ایران حتی مجلس را نیز از انجام وظایف قانونی خود منع می کند و اجازه سوال از رئیس جمهور را نمی دهد؛ تصور می کنید محمود احمدی نژاد از رهبر ایران و نزدیکان وی اسنادی در اختیار دارد که باعث این رفتارهای محتاطانه سید علی خامنه ای شده است؟ آینده این تنش را چگونه ارزیابی می کنید؟

پاسخ:

آقای احمدی نژاد، هم تجلی عوامیت و جهالتِ جماعت فراوانی از مردم ایران است، و هم تجلی مکنونات پنهان شخص رهبر برای گسترانیدن جهل. منتها این تجلیِ جهل تا زمانی مقبول و مطلوب رهبر بود که در امتداد باشد و نه در تقابل. آقای احمدی نژاد بلحاظ روانی فرد نامتعادلی است که هم احتمال مهار او ناممکن است و هم پیش بینی دو قدم بعدی او. یک چنین فرد نامتعادلی به نرمی توانست با ورود به حوزه های مطلوب رهبر، او را بفریبد و ریشه های خود را در دل او محکم کند. برای فریب رهبر، او به نقشی فرو شد که مقطعی و موقتی بود. و در این نقش به توفیقاتی نیز دست یافت. جوری که علاوه بر فریب رهبر، همراهان پرقدرت او را نیز فریفت. مثل سرداران سپاه و سیستم های مخوف اطلاعاتی کشور را. و روحانیان پرهیاهو را. از جایی به بعد، آقای احمدی نژاد باید نقاب برمی گرفت و به سراغ شخصیت هماره و نامتعادل خود بازمی رفت. از همینجاها بود که اختلافها یک به یک برکشیده شد و هیاهوها درگرفت و خسارت های جاری و پنهان و پس پرده، آشکار گردید. اکنون که من و شما با هم صحبت می کنیم، رهبر نشسته است و دست برپشت دست می زند و خیال می کند که این فرد، به چیز دیگری تغییر ماهیت داده که قبلاً نبوده. و حال آنکه اتقاقاً آقای احمدی نژاد برگشته به جایی که بوده. به شخصیت اصلی اش.

آقای احمدی نژاد نیازی به افشای اسناد و اسرار مگوی وزارت اطلاعات و برملاکردن مفاسد این و آن ندارد. وی در سالهای ریاست جمهوری اش شریک دزد و رفیق قافله بوده است. همین که دهان بازکند و بگوید: به دستور شخص رهبر، به حزب الله لبنان چند صد میلیارد داده ام و به سوریه چند صد میلیارد و به فلان شخصیت ها و نهادهای مجاور رهبری چند صد میلیارد، کافی است. یا بگوید در این هفت هشت سال، از جانب رهبری و فرزند گرامی اش آقا مجتبی این مقدار دستور آمده و من هم اطاعت کرده ام. کافی است همین امریه ها را منتشر و افشا کند. چیزی که اتفاقاً از فرد نامتعادلی چون او برمی آید. احمدی نژاد حالا چیزهایی می داند که نباید می دانست. پس تا زنده است باید او را مراعات کرد. چه گفتم؟ باید او را مراعات کرد؟ بله، تا زمانی که زنده است. پرسش این که او قرار است تاکی زنده باشد؟ این دیگر بستگی دارد به سناریویی که روی میز آقایان است.

آقای هاشمی رفسنجانی مگر کم اطلاعاتی از اندرونی بیت رهبری و هزار توی نظام دارد؟ او اکنون یکی از دو نفری است که می داند به اسم حفظ نظام چه کسانی را بی دلیل کشته اند و چه کسانی را غارت کرده اند و چه کسانی را در زندان پوسانده اند؟ و البته چه کسانی را نواخته اند؟ منتها آقای هاشمی فرد متعادلی است. فرد متعادل هم به قواعدی متقاعد است. حرف شنوی دارد. چیزی می دهد و چیزی می گیرد. اهل معامله است. یک فرد نامتعادل اما نه، امروز یک جور است و فردا جوری دیگر. آینده ی تنش ها و اختلافات میان احمدی نژاد و رهبری نیز روشن است. باید او را با تعمیر و مراقبت تا پایان دوره اش راه برد. هر دستی که به ترکیب احمدی نژاد بخورد، رهبری و عدم کفایت و بصیرت او در سیبل افکار عمومی قرار می گیرد. باید با او مدارا کرد تا موعدش سر برسد. بعد که موعدش سر رسید، می شود گزینه های روی میز را یک به یک مورد عنایت قرار داد. یکی از گزینه های روی میز، حذف فیزیکی احمدی نژاد است. من مطلقاً خبری از میز و مفاد روی میز ندارم. اینها که می گویم گمان و ظن من است. گمان و ظنّ من، با اعتنا به روحیه ای که از اندرونی دستگاههای مخوف اطلاعات و سپاه دریافته ام. فکر می کنم درحادثه ای و در آینده ای که نزدیک و دورش معلوم نیست، ترتیب احمدی نژاد داده شود. و این احتمال، احتمال کمی نیست. او به جاهایی ورود کرده که نباید. و چون نامتعادل و اهل معامله های پایاپای و شتر دیدی ندیدی نیست، پس بهترین گزینه برای احمدی نژاد می شود: مرگ. او را خواهند کشت. در یک سناریوی نسبتاً قابل باور. و شاید هم مثل مرحوم حاج احمد خمینی، چیزخورش کنند. بدست معتمدین خودش. حالا کی و چه وقت؟ معلوم نیست.

۳ - چند ماه بیشتر به انتخابات یازدهم ریاست جمهوری ایران باقی نمانده است؛ احمدی نژاد در آخرین سخنرانی خود گفته است که “از کجا می دانید که یکسال به پایان عمر دولت دهم مانده است؟” بسیاری از مدل پوتین-مدودوف برای ادامه عمر دولت فعلی سخن می گویند و شواهد نشان می دهد که احمدی نژاد با برنامه ریزی بر اسفندیار رحیم مشایی رئیس دفتر سابق خود به دنبال پیروزی نزدیکان خود در انتخابات بعدی می باشد تا تیم خود در قدرت را حفظ نماید. سپاه نیز مشخصا با حمایت از برخی نامزدهای احتمالی به دنبال برنامه ریزی برای شرکت فعال و تاثیرگذاری در انتخابات آتی می باشد؛ تقابل این دو جریان در انتخابات یازدهم به چه شکل رقم خواهد خورد؟

پاسخ:

احمدی نژاد دراندازه ای نیست که بخواهد در برابر کاندیدای بیت رهبری سربرآورد و ادعایی داشته باشد. تا همینجا هم او را زیادی تحمل کرده اند. احمدی نژاد اکنون شرّی است که باید خیلی زود از او فارغ شد. هیاهوی مشایی و مدودف و پوتین بله، یک زمانی یک رویایی بوده برای احمدی نژاد. اما دوره اش سپری شد و رفت. احمدی نژاد و اطوارش را از این پس باید در هجوها و طنزها و مطایبه ها جست. او، دیوانه ای بود که آمد و سنگی در چاه این کشور انداخت. بعید می دانم به این زودیها خسارت های احمدی نژادی حتی با بهم پیوستنِ هزاران عاقل نیز مرمت شود.

۴ - در یکی از آخرین یادداشت های خود از میزان نفوذ اسرائیل در ایران و از دستگیری و انتقال حدود ۱۲۰ جاسوس اسرائیل به بند ۳۵۰ زندان اوین سخن گفته اید. نام رئیس میز اسرائیل در سازمان امنیت سپاه پاسداران و چند عضو بلند پایه دیگر در میان آنها دیده می شود آیا اطلاعات بیشتری از این افراد در دست است؟ در سال های اخیر که نبرد اطلاعاتی میان ایران و اسرائیل به اوج خود رسیده است هر کدام از طرفین سعی بر نشان دادن نفوذ بیشتر خود در کشور حریف داشته اند؛ موساد چندی پیش کتابی با عنوان «جاسوسان علیه آرماگدون: پشت پرده جنگهای سری اسرائیل» منتشر نمود که در آن از میزان نفوذ و عملیات های سری خود در ایران سخن گفته است از آن سو گاهی مقامات ایرانی نیز از نفوذ تا عمق اسرائیل و سیستم های اطلاعاتی آن کشور سخن گفته اند؛ به نظر شما در این نبرد اطلاعاتی کدام کشور بیشتر موفق بوده است؟

پاسخ:

تا پیش از انقلاب، کشور ما دربست در اختیار آمریکا و اسراییل بود. آنها به زیر و بالای ما اشراف داشتند. و البته دارند. در مقابل، سیستم اطلاعاتیِ انقلابیونی چون ما، خام و عجول و بی فکر و بدون تجربه و بدون تشکل بود. یک چنین سیستمی که بشدت عاجز و درمانده و مشاورپذیر است، برای اسراییل، راحت الحلقومی بیش نبوده است. من با اطمینان می گویم: این خام بودن و مشورت پذیری دستگاه اطلاعاتی ما، مؤثرترین منفذی بوده است که اسراییل بتواند به اندرون کلیت نظام جمهوری اسلامی نفوذ کند.

ببینید، در داخل سازمان اطلاعات و امنیت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، دفتری هست به اسم دفتر اسراییل. که این دفتر بقدر یک معاونت، گستردگی و نفوذ و پرسنل و بودجه دارد. و از قدیم قرار بوده که در این دفتر، هر تحرکی که از اسراییل برمی آید و به اسراییل مربوط است رصد شود و عکس العملی شایسته برای آن طراحی و اجرا گردد. رییس این دفتر که سردار بسیار خوشنام و معتمدی بوده، جاسوس اسراییل از آب درمی آید! اکنون این سردار پاسدار جاسوس را گرفته اند و زندانی کرده اند. من به رهبر و همه ی شخصیت های برجسته ی جمهوری اسلامی می گویم: شما او را شناسایی کردید و گرفتید و به زندانش انداختید. بسیارخوب. حالا به من بگویید تکلیف هزاران مشاوره ای که همین سردار پاسدار جاسوس به شخص رهبر و رییس جمهور و صدها مسئول و روحانی داده چه می شود؟ شما فکر می کنید این که یک شبه آقای احمدی نژاد خواب هولوکاست را می بیند و فردایش آن را انکار می کند از مغز خود وی تراوش کرده؟ یا همین داستان حمایت های بیدریغ شخص رهبر از بشار اسد سوری و شخمی که به جان سوریه نشسته، آیا برگرفته از هوش و ذکاوت خودمان است؟ یا نه، همین جاسوسان پاسدارنما، طی صدها جلسه ی مشورتی، خیال خام ما را آراسته اند و غیرت ما را جوری که خود خواسته اند بجوش آورده اند. یا داستان هسته ای که کلاهی به گشادی حماقت به کله ی ما فروکرده است؟

۵ - به موضوع گفتگوی ایران با آمریکا بپردازیم؛ محمود احمدی نژاد در آخرین سفر خود به آمریکا از آمادگی ایران برای انجام این مذاکره سخن گفت اما به محض بازگشت با انتقاد شدید محافظه کاران روبرو شد؛پس از آن سایت های منتقد ایرانی از سفر محرمانه نمایندگان سید علی خامنه ای برای انجام پیش مذاکرات به آمریکا خبر دادند. این تناقض رفتاری میان مقامات جمهوری اسلامی را چگونه می توان توجیه کرد؟ آینده روابط ایران و آمریکا را چگونه پیش بینی می کنید؟

پاسخ:

این روزها داستان مذاکره با آمریکا برای مردم ایران، نه از این روی که چون به فرایندی فرساینده بدل شده، داستانی است تلخ و زیانبار. نخیر، بل که بخاطر بی دلیلیِ این پرهیزسی و دوساله است که مردم ایران به یک جور دلمردگی و بی تفاوتی دچارشده اند. قرار بود ما با دوری از آمریکا، هم مثلاً حیثیت جهانخواری و استکباری او را مفتضح و لکه دار کنیم و هم در داخل به چنان رشد و بالندگی ای برسیم که چشمان آمریکا از کاسه ی حسادت بیرون بزند. حالا بعد از سی و سه سال، هم آمریکا نسبت به سالهای دور خود مطمئن تر و برساخته تر و کارآمدتر شده، و هم ما در پستوهای فریب و فلاکت وامانده ایم. مردمان آمریکا امروز به چنان فهمی رسیده اند که با همه ی تاریخ خشونت باری که بر دوش می کشند، یک رنگین پوست را برگزیده اند و رییس جمهورش کرده اند. در عوض ما چه؟ لباس پیغمبر به تن کرده ایم و با همان لباس، تلخ ترین و خشن ترین و ناجوانمردانه ترین آداب کشورداری را بر سر مردم خود آوار کرده ایم.

من فکر می کنم ماجرای مذاکره با آمریکا، اکنون بیش از آنکه یک مسئله ی ملی و مردمی باشد، به یک حساسیت فردی منجر شده است. بله، کسی را جز شخص رهبر یارای ورود به این باب نیست. حالا چرا؟ این چرایش مهم است. به یاد داریم چه کسانی صادقانه تلاش کردند تا این کدورت دوجانبه را به نحوی آبرومند برطرف سازند اما بضرب ناسزا و تهمت این و آن به خلوت خود فروشدند و کسی نیز سراغی از آنان نگرفت.

این نیز بگویم که: پرهیز از مذاکره با آمریکا اگر تا دیروز برای حاکمان ما یک وجهه ی چند جانبه ی انقلابی به شمار می رفت، امروز به یک معضل “شرموک” تغییر ماهیت داده است. شرموک که می گویم، شما صحنه ای را تصورکنید که مسئولان ما نشسته اند و به روزهای بعد از مذاکره می اندیشند و نمی دانند با این پرهیز بی دلیل سی و چند ساله چه بکنند و پاسخ تاریخی مردم را چه بدهند. این که چرا باید یک گزینه ی متداول سیاسی این همه سال به تعویق افتد و چرا باید اینهمه خسارت جبران ناپذیر بجان جامعه تزریق شود؟ رهبر ما در پی دستاوردی است که با بدست آوردن آن بتواند به این اعتراض وجدانیِ مردم ایران و البته مردم جهان پاسخ بگوید. این که: آهای مردم ببینید، ما آنقدر این مذاکره را به تعویق انداختیم تا به اینجا برسیم و این نتایج درخشان را بدست آوریم و این امتیازها را از گلوی آمریکا بیرون بکشیم.

من می گویم: همه ی کشورهای جهان با آمریکا ارتباط دارند و روزگارشان هم بد نیست. یعنی بخاطر ارتباطی که با آمریکا دارند، به ورطه ی دریوزگی و فلاکت فرونشده اند. بیچارگی یک ملت نه بخاطر ارتباطش با آمریکا بل بخاطر بی لیاقتی های خود اوست. که با بی کیاستی هایش اجازه می دهد دیگران محمولات خود را بر پشت او بارکنند.

اگر مشتاق تماشای مردمی آمریکاستیز هستیم، به قد و بالای مردم ژاپن و آلمان نگاه کنیم. که هردوی اینها یک بار – آری یک بار- مرگ بر آمریکا نگفته اند و با بکاربستن هوشمندی ها و توانمندی هایشان از خاک برآمده اند و امروز سر به افلاک می سایند. گرچه من اساساً به مقولاتی چون “آمریکا ستیزی” اعتنا ندارم، اما به گمان من مردمان ژاپن و آلمان، آمریکاستیزترین مردمان جهانند. آنها با ابراز نظم و لیاقت و هوشمندی و پشتکار، از همه ی ظرفیت های ملی و جهانی خود سود بردند و از نقطه ی صفرِ غرورِ شکست خورده ی خود شروع کردند و به روزی رسیده اند که غبطه ی خود آمریکاییها را نیز برانگیخته اند.

۶ - تحولات خاورمیانه در دو سال اخیر و به تعبیری «بهار عربی» در منطقه که با موضوع سوریه و سپس زمزمه هایی که این روزها در عراق آغاز شده است کماکان در حال پیشروی و گسترش می باشد با نگرانی ها و امیدهایی برای ایران همراه بوده است. رهبر جمهوری اسلامی بارها از واژه «بیداری اسلامی» برای توصیف این وقایع استفاده کرده است؛ اما در موضوع سوریه که تاکنون تعداد کشته شدگان در جریان اعتراضات به رژیم اسد از مرز سی هزار نفر گذشته است ایران از حمایت همه جانبه خود از اسد سخن می گوید. حمایتی که جایگاه ایران را حتی در میان جریان مقاومت از جمله حماس و جهاد اسلامی تا حد بسیار زیادی متزلزل نموده است تا کجا ادامه خواهد داشت؟

پاسخ:

نقطه ی مقابل این تصور شما این است که: جمهوری اسلامی ایران می آمد و به صف مخالفین بشار اسد می پیوست و در کنار ترکیه و آمریکا و کشورهای اروپایی، سرنگونی بشار اسد را آرزو می کرد. خب، این که نقض غرض می شود. یعنی با اتخاذ این موضع، رهبر ایران علنا خود را در امتداد کسانی چون قذافی و مبارک و بن علی و بشار اسد جای می داد. و یعنی: بعد از این کشورها نوبت ایران است. رهبر ایران با حمایت همه جانبه از بشار اسد، این تصور کلیشه ای را مخدوش کرد. که یعنی آهای آمریکا آهای اروپا آهای اسراییل، این خیال را که بعد از تونس و یمن و مصر و لیبی و سوریه نوبت ایران است، از سر بیرون کنید.

ابتکار دیگر رهبر ما، تغییر نام بهار عربی به بیداری اسلامی بود. با این تغییر نام، بصورت ظاهر مسیر و هدف کشورهای تحول خواه، به سمت وضعیت فعلی ایران تفسیر شد. که یعنی: اگر در تونس و یمن و مصر و لیبی و سوریه انقلابی شده، برای این بوده است که مردم این کشورها به جایی برسند که اکنون جمهوری اسلامی ایران در آن است. مردم این کشورها می دوند و کشته می دهند و هزینه می کنند که به ما برسند. درست به ما. به جمهوری اسلامی ایران. و این که: جمهوری اسلامی ایران الگو و اسوه ی آن کشورهاست. نه این که خود بخواهد سوژه ای باشد برای تحول و تغییر.

به اعتقاد من رهبر ما در همین چند سال اخیر سه چهار اشتباه اساسی را به اسم خود ثبت کرد. اشتباهاتی که هم وجهه ای انسانی ما را فروکوفت و هم غرور ملی ما و منافع ملی ما را به حراج گذاشت. یکی از اینها داستان ورود ما به قمار هسته ای است با طرفیت روسیه. که این روسیه هرچه توانست ما را دوشید و چیزی در کاسه ی نیاز ما ننهاد. همین دیروز رییس سازمان انرژی اتمی ایران گفت: راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر تا سه سال آینده نیز مقدور نیست. نیروگاهی که همین حالا پیر و فرتوت است، قراراست سه سال بعد – تازه اگر افتتاحی صورت پذیرد – چه تاج گلی به سر ما بزند؟ این قمار هسته ای سراسر باخت، به اسم رهبر ما ثبت است و ایشان باید هم به مردم ایران و هم به نسل های متضرر آینده پاسخ بگوید. داستان هسته ای ما البته دارای دو وجه آشکار و پنهان است. نیروگاه اتمی بوشهر، وجه آشکار آن است و ادعای مجامع بین المللی مبنی بر تقلای ما برای دستیابی به بمب هسته ای وجه پنهان آن. که هردوی اینها در همان بسته ی “قمار هسته ای” بسته بندی می شود. قماری که ایشان همچنان بر بُرد آن احتمال می بندد و مجامع جهانی را در تحریمهای جوراجور علیه ایران حریص می کند.

اشتباه دیگر ایشان، درافتادن با مردم معترض ایران در سال ۱۳۸۸ بود. رهبری که ازجایگاه رهبری اش به زیر بیاید و شانه به شانه ی احزاب دولتی موضع بگیرد و در نتیجه ی انتخابات دخالت کند و برای مردم خط و نشان بکشد، و به مأموران تحت امرش فرمان کشتن و غارت و تخریب و زندانی کردن مردم را بدهد، فردا قرار است چگونه رخ در رخ همین مردم قرار بگیرد و سخن از مدارا و صبوری و آغوش گشوده ی پیامبران بگوید؟

اشتباه سوم ایشان برکشیدن آقای احمدی نژاد بود. که البته ایشان برای برکشیدن احمدی نژاد، با همه ی حیثیت و مراتب رهبری اش به همان اشتباه دوم ورود کرد. یعنی خودش را و حیثیت ملی و جهانی کشور را خرج کسی کرد که امروز سینه به سینه ی او ایستاده و برای رهبرشاخ و شانه می کشد و از رهبر هم کاری ساخته نیست.

اشتباه بعدی وی، همین حمایت همه جانبه اش از بشار اسد است. حمایتی از جنس گره زدن بخت و اقبال خود به بخت و اقبال بشار اسد. در سوریه بخش وسیعی از مردم در برابر بشار اسد به معارضه برخاسته اند. این که تو بیایی و پا به پای بشار اسد، به این مردم معترض بگویی: تروریست، و با پول و اسلحه و مشاوره ات شانه به شانه ی بشار اسد در کشتار همان مردم معترض تقلا کنی، نه چیزی است که رهبر ما را از هول و هراس فردا برهاند. رهبر ما این روزها روزهای سختی را گذران می کند. او هم در داخل با مردمی معترض طرف است و هم در سطح جهانی با تحریم ها و سرشکستگی های پی درپی. و این که: اگر بشار اسد سقوط کند، بعدش چه می شود؟

۷ - از سوی دیگر به نظر می رسد اسرائیل در مقابل این تحولات از جمله سوریه تا حد زیادی سکوت اختیار نموده و منفعلانه عمل کرده است؛ به نظر شما مهمترین نگرانی های کنونی اسرائیل در تحولات بهار عربی از چیست؟

پاسخ:

من نوشته ای دارم با عنوان “جمهوری اسلامی و نقش عملگی اش برای اسراییل”. در این نوشته، من اتفاقاً به منافعی که اسراییل از جنگ داخلی سوریه عایدش می شود تأکید ورزیده ام. شاید تنها نگرانی اسراییل این باشد که جماعتی تندرو در این کشورها بر سر کار آیند و مزاحمت هایی برای او فراهم آورند. من می گویم: اسراییل در شرایط جنگی بسیار موفق تر از وضعیت صلح عمل می کند. چرا که اساس برپایی اسراییل بر ستونهای تنش و درگیری و جنگ نهاده شده. اسراییلی ها استاد درگیری اند. این شرایط صلح و همپاشدن کشورهای همجوار او با دیپلماسی جهانی است که اسراییل زیاده خواه را در تنگنا قرار می دهد. راستی اسراییل این روزها بدون این که یک فشنگ به سمت سوریه شلیک کند، سوریه را به دست سوری ها و با پول خودشان و البته با همراهی جمهوری اسلامی ایران شخم می زند. چه چیزی بهتر از این؟ سوری ها اگر همین امروز دست از جنگ بکشند، چهل سال بعد نیز نمی توانند به جایگان نخستشان باز روند.

۸ - تجربه های گذشته نشان داده است که روسیه در آخرین مراحل بحران و در زمان قطعی شدن جنگ دست از حمایت خود از متحدان خود کشیده است. با توجه به انتشار گزارش هایی در مورد کاهش حمایت این کشور از رژیم اسد به نظر شما آمریکا با روسیه در زمینه حمله به سوریه به توافق هایی دست پیدا کرده است؟ کاهش حمایت روسیه از سوریه چه تاثیری در  روند حمایت ایران از بشار اسد خواهد داشت؟

پاسخ:

من اگر توان این را داشتم حتماً دم گوش تک تک مسئولان صاحب نفوذ کشورمان داد می زدم: آهای ای آدمی که دار و ندار مملکت را به اسم روسیه سند زده ای، بدان و آگاه باش این روسیه، موجود خنجر به دستی است که تاکنون هیچگاه نگذاشته طرف ایرانی اش – ازنوع جمهوری اسلامی اش – از دم تیغ او گریز کند.

روس ها عجبا که حاکمان ما را در این سالها بدجوری تحقیر کرده اند و پیوسته به ریششان خندیده اند. آنها تا توانسته اند از جیب حاکمان ما پول برداشته اند و به یک نمونه از وعده هایشان نیز درست عمل نکرده اند. در نسبت با سوریه هم همینطور. روس ها برای این که در کنار بشار اسد قرار بگیرند پول خوبی از ما بالا کشیده اند. جالب نیست؟ ما به روسها پول می دهیم که در کنار بشار اسد قرار گیرد. البته به اسم نگرانی اش ازناتو.

روسها کاسبکاران بسیار زیرکی هستند. اگر طرفشان زرنگ و آگاه و آشنا به مناسبات بین المللی باشد، مراعاتش می کنند. یکی می دهند و دوتا می گیرند. اما نه، اگر طرفشان موجود منگ و ببو و پخمه ای چون جمهوری اسلامی باشد، یکی می دهند و صد تا می گیرند و سر آخر همان یکی ای را که داده اند پس می گیرند. روسیه در نسبت با سوریه، همین که به خواسته های کاسبکارانه ی خود برسد، همه ی معادلات فیمابین را یکجانبه بهم می زند و بساط خود را از زیر دست و پای بشار اسد بیرون می کشد. فکر می کنم کمی دیگر که از ما و از آمریکا و از ناتو امتیاز بگیرد، بشار اسد را به حال خود رها می کند تا با سر به زمین سنگیِ بدبختی اش بخورد. تا نوبت خود ما کی فرابرسد!

۹ - در حالی که سیستم دفاع موشکی ۱۰۴ پاتریوت در مرزهای ترکیه و سوریه مستقر شده است و با انتشار شایعاتی مبنی بر استفاده رژیم اسد از سلاح های شیمیایی، به نظر شما خطر جنگ تا چه حدی در این کشور قطعی بوده و اساسا متغیرهای ناتو و غرب برای دخالت نظامی در سوریه را چه چیزهایی می دانید؟ با افزایش تحرکات نظامی در منطقه از جمله مانور نظامی ترکیه با گرجستان و آذربایجان و از سوی دیگر همسویی ترکیه، عربستان، قطر و کشورهای حاشیه خلیج فارس در صورت بروز جنگ، جبهه بندی کشورهای منطقه را چگونه پیش بینی می کنید؟

پاسخ:

اگرجنگی دربگیرد، سهم حاکمان جمهوری اسلامی ایران “تماشا” خواهد بود. و نه بیشتر. آنها هرگز در راستای حمایت از بشار اسد، وارد جنگ با متحدینی که علیه بشار دست بهم داده اند نخواهند شد. بنظرم ناتو کمی صبر می کند تا سوریه بیش از پیش شخم بخورد. حسابی که زیرساخت هایش بهم ریخت، با یک تکان، قائله را ختم خواهد کرد. به اسم خودش. و بلافاصله سهم خود را بر میز مطالبه خواهد نهاد. که البته حاجت های اسراییل و خیال راحت او از حاکمان بعدی سوریه، حتماً بر آن میز مطالبه، سهم و تأکیدی محوری خواهد داشت.

متحدینی که علیه بشار اسد دست بدست هم داده اند، حساسیت های بعدی خود را نیز دنبال خواهند کرد. مثلاً حزب الله لبنان را و تعیین تکلیف اسلحه هایی که در زاغه ها دارد. و ارتباطی که دیگر همین حزب الله با حاکمان ایران ندارد. و شمارش معکوس شعله ای به اسم مقاومت. شعله ای که دیگر نفتِ حمایتِ جمهوری اسلامی ایران را در مخزن خود ندارد. و هرچه که بگذرد، از فروغش کاسته تر می شود.

۱۰ - این روزها شاهد افزایش تنش ها، اعتراضات و تظاهرات مردمی در عراق که عمدتا در مناطق سنی نشین این کشور متمرکز است هستیم. به نظر می رسد بخشی از بحران هایی که اکنون در عراق ایجاد شده از مرحله تنش سیاسی فراتر رفته که حتی ممکن است به کناره گیری مالکی از قدرت بیانجامد؛ آیا آنچنان که مقتدی صدر هشدار داده است بهار عربی به عراق هم خواهد رسید؟ در این صورت موازنه قدرت به سمت کدام جبهه در خاورمیانه رقم خواهد خورد؟ عکس العمل ایران به بحران های سیاسی در عراق چه خواهد بود؟

پاسخ:

بهرحال عراق برای حاکمان جمهوری اسلامی ایران فرصتی بوده است تا مناقشات خود با آمریکا را در همان خاک عراق دنبال کنند. ایران با حساسیت تمام، معادلات داخل عراق را رصد می کند. و حتما نیز در این رصد هماره، سهم خود را در سفره ی شیعیان عراق خواهد نهاد. شیعیانی که برخلاف انتظار حاکمان ما، چشم به خانه ی آیت الله سیستانی دارند و نه در این سوی به خانه ی خامنه ای. تحولات داخل عراق، از گزینه هایی چون تجزیه ی عراق به سه منطقه ی کردنشین و سنی نشین و شیعه نشین گرفته تا تغییر در نظام اداره ی عراق با محوریت سنیان، تحولاتی هستند که به مرور صورت پنهان خود را آشکارتر می کنند. جوری که انگار نباید اجازه داد جمهوری اسلامی ایران آب خوش از گلویش پایین برود. سوریه تمام نشده، عراق. عراق تمام نشده، افغانستان. آنجا تمام نشده، داخل خود ایران. ما ظاهرا نباید انتظار آرامش مداوم داشته باشیم. لااقل به این زودی ها. چرا؟ چون ما نفت داریم. دیگر چه داریم؟ پخمگانی مثل احمدی نژاد که یک نکته ی ساده را هنوز مزه مزه نکرده، نسبت بدان عکس العمل نشان می دهند. و بدیهی است که عکس العمل های اینچنینی همیشه خالی از پختگی اند. و به مسیری هدایت می شوند که جاسوسان اسراییل و آمریکا و روسیه، ورودِ بدان مسیررا بر میز حاکمان ما نهاده اند.

۱۱ - پس از سقوط مبارک و پیروزی اسلامگرایان در مصر، مقامات جمهوری اسلامی بسیار تلاش کردند تا نشان دهند فصل جدیدی از روابط پیش روی هر دو کشور قرار دارد؛ به تازگی اخباری از سفر محرمانه قاسم سلیمانی فرمانده نیروی قدس سپاه پاسداران به مصر و ملاقات با برخی مقامات این کشور منتشر شده است. بحث تشکیل نیروی برگرفته از سپاه پاسداران ایران در مصر نیز در محافل سیاسی مطرح شده است؛ به نظر شما ایران در مصر چه اهدافی را دنبال می کند؟

پاسخ:

داستان پخمگی مسئولان جمهوری اسلامی ایران بگوش محمد مرسی نیز رسیده است. او می بیند کشوری به اسم ایران هم به چهار اطراف خود باج می دهد و هم کیسه ی دارایی هایش را به روی هر زیرکی واکرده. پس چرا نصیب او در این غارت صفر باشد؟ محمد مرسی بخودش می گوید: من مگر از هوگو چاوز مشرف به موت کمترم؟

تصورم بر این است که صورت ظاهر مراودات پنهان ایران و مصر نظامی و امنیتی است. اما باطنش دوشیدن ایران به سبک روسیه است. باورش شاید سخت باشد اما شما تصور کنید بشار اسد سقوط کرده و حزب الله لبنان نیاز به کمک دارد. معنای دیگری که به همان باطن این رفت و آمدها مربوط است این است: حاکمان ما باورکرده اند که بشار اسد رفتنی است و باید بجای سوریه، همپیمان دیگری را در آب نمک بخوابانند. جیب های خالی محمد مرسی برای حاکمان ما وسوسه انگیز است. مصر در آینده شاید مثل سوریه برای پولهای ما دهان گشود. و ما بجای گفتن “برادرسوریه” بگوییم: برادر مصر. ما باید حزب الله لبنان را دریابیم. از طریق سوریه نشد، مصر که هست.

۱۲ - برای آخرین سوال با توجه به فشارهای متعدد خارجی از جمله تحریم های سنگین اقتصادی، تحولات منطقه ای که هرکدام نیز در جهت کاهش نقش ایران در خاورمیانه رو به افزایش است و بحران های چند دسته سیاسی داخلی ایران و گسترده شدن نارضایتی های اقتصادی و سیاسی مردم، آینده و دوام جمهوری اسلامی را چگونه مورد ارزیابی قرار می دهید؟

پاسخ:

حاکمان ما این را دریافته اند که اگر آنها براحتی دست به اسلحه می برند و معترضان را می کشند و زندانی می کنند و از حقوق شهروندی محرومشان می سازند، معترضان اما هرگز برای مقابله بمثل، دست به اسلحه نخواهند برد. یعنی بجای بی عقلی ای که حاکمان مرتکب می شوند، عقل معترضان، آنان را به صبوری و مدارا می خواند. تجسم این که معترضی دست بگلوی یک بازجوی نابکار ببرد و او را بکشد، در تصور ما نیز نمی گنجد. بالعکس اما چرا. بسیاری بوده اند که بدست مأموران اطلاعاتی و سپاهی کشته شده اند و دودمانشان به باد رفته. پس به ازای عقلی که آنان ندارند و برای بقای خود به هرکاری دست می برند، این سوی اما دارای عقل است. و به خشونت دست نمی برد. در یک چنین شرایطی، معترضان به رواج آگاهی دست می برند. و تکاپوی ظالمانه ی حاکمان را به عقل جمعی مردم مراجعه می دهند. و شما نیک می دانید که در بستری از فهم مردم، نمی شود رفتاری جاهلانه داشت. خلاصه بگویم: این وضعیت زیاد نمی تواند به درازا بیانجامد. یعنی جلوی چشم مردمی که می بینند نمی شود دزدید. و جلوی مردمی که می شنوند، نمی شود دروغ گفت. می ماند زور. یعنی تداوم حاکمیت به ضرب زور. این هم در دنیای امروز زوالش سر رسیده. ما حتماً درآینده تنش های فراوانی در پیش خواهیم داشت اما با توجه به فهم غالب مردم، همه ی این تنش ها در راستای برآمدن انسان های شایسته به فعلیت خواهند رسید. دنیای آینده ی کشور ما، دنیای مذهب و تحکم مذهبی نیست. دنیای همزیستی مسالمت آمیز همه ی فهم ها و عقیده ها و باورهاست. دنیای حاکمیت شایستگان. و نه دزدان و فریبکاران.

The appearance of Iranian filmmaker Mohammad Nourizad at the 19th International Exhibition of Press and News Agencies in Iran caused tensions in one of the pavillions, Tabnak news website reported.

Nourizad is not only a filmmaker, but also an activist, and former journalist. He was arrested after writing a letter to Ayatollah Ali Khamenei, Iran’s supreme leader, urging him to apologize to the nation for the bloody crackdown on the opposition after the disputed 2009 June presidential elections.

On 11 December 2010, Nourizad started a hunger strike to protest a lack of attention from Iranian authorities to his complaints of alleged mistreatment by interrogators at the Evin prison.

On December 16 authorities detained his family members after they showed up outside the prison to inquire about his failing health.

At the exhibition he was surrounded by journalists who tried to ask him a few questions, yet Nourizad refused to answer, and tried to leave the exhibition.

The people there started chanding death slogans to Nourizad for him sending letter to the Supreme Leader.

Iran’s 19th International Exhibition of Press, News Agencies, and Information Websites has been inaugurated in a ceremony at Tehran’s Imam Khomeini Mosalla (Grand Prayers Ground).

Iranian Minister of Culture and Islamic Guidance Seyyed Mohammad Hosseini accompanied with a number of cultural officials and journalists attended the opening ceremony on October 28, 2012.

The exhibition is hosting some 2,380 Persian dailies, magazines and periodicals while about 50 pavilions have been dedicated to international section, said the Deputy Minister of Culture and Islamic Guidance for Press and Information Mohammad-Jafar Mohammadzadeh.

Source Link

“I feel so ashamed that during the 33 years after the revolution we as the Shia owners of this cursed land have not been either suitable neighbors, people or even citizen for you or for the people of the same faith as you. Before the revolution there was a good relationship between you and us. Apart from the particularities that one can find everywhere in the world, both groups enjoyed the same rights in our motherland Iran, and were respected and free. Nobody would have looked down at you just because of your Turkmen origin, being from border towns or belonging to Sunni Islam. On the other hand no one would have looked up to us just because we were from the capital or had Persian roots.”

Source Website Link

Mohammad Nourizad’s letter sparks campaign calling on Khamenei to apologise over crackdown on Iranian protesters.

In the age of emails and tweets, writing old-fashioned letters has become the new way of

 expressing dissent in Iran. The veteran journalist Mohammad Nourizad wrote his first open letter to Iran’s supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, in the aftermath of the disputed 2009 election. It went unanswered, as have Nourizad’s 21 other missives, but dozens more prominent Iranians have followed his example in a campaign to break the taboo on criticising the man who purports to be God’s representative on earth.

Nourizad, an influential columnist and film-maker, was originally an ally of Khamenei who wrote for the ultra-conservative state-run newspaper Keyhan, whose director is directly appointed by the supreme leader.

But that changed amid the bloody crackdown on opposition protesters after the election. In his first letter Nourizad called Khamenei “father” – but criticised him for his handling of the unrest and called on him to apologise to his people.

“As commander in chief of the armed forces, you didn’t treat people well after the election. Your agents opened fire, killed the people, beat them and destroyed and burnt their property. Your role in this can’t be ignored … Your apology can cool down the wrath of the people,” he wrote.

The letter – and those which followed – infuriated the authorities, and although Nourizad, now 60, was for a while protected by his prominence, in April 2010 he was arrested on charges of insulting the officials and propaganda against the regime.

In jail, he spent almost 70 days in solitary confinement and was subject to lengthy interrogations without the presence of his lawyer, during which he says he was physically abused. Nourizad staged a hunger strike in protest, but was sentenced to three and a half years. He was released after 170 days.

Once outside prison, Nourizad continued to voice his criticism in open letters and later asked other activists to join his campaign.

The letters have offered a form of samizdat criticism, copied and shared among regime insiders. The former general whose letter Nourizad recently published said he was dismissed from the Revolutionary Guards for duplicating and distributing the journalist’s letters.

Nourizad received death threats for his letter campaign. “I’m not afraid of being arrested, nor dying for what I am doing now,” he told the Guardian in a phone call from Tehran. “In fact, I’ve put my life in the palm of my hand. The authorities can’t do much with a person like me who is not even afraid of dying.”

Nourizad is not the only one resorting to letter-writing to air his grievances. Many imprisoned activists followed suit, describing their time in custody to their family members in letters smuggled out of prison. Nasrin Sotoudeh, a human rights lawyer who has been jailed for six years, recently wrote an emotional letter to his young son on a piece of toilet paper.

Source: Guardian

Source Website Link

Filmmaker Mohammad Nourizad, who spent almost a year in prison for criticizing the regime in letters he sent to Khamenei, has renewed his sharp criticism in a new short movie, “We Have Murdered People.” The movie begins:

We must believe that we have failed the 33-year test of the Islamic Revolution and the implementation of the promises that we made to the people. This is a fact, albeit bitter. Our bankruptcy began quite some time ago, as has the time for saying goodbye, goodbye to the Islamic justice that the Revolution promised. So long, human rights that the Revolution promised to the people of Iran and the world. So long, the fallen ideals of the Revolution. We have demonstrated that the religious people and the clerics can lie if they come to power, that they can turn their backs on all the promises that they made, that they can embrace the world[’s materialism], despite once speaking against it in the past, that they can oppress, they can loot, they can murder people.

The movie ends  with “We lied, we lied, we lied, we looted, we murdered people, murdered people. We murdered people”.

Source Website Link

 close-up: Mohammad Noorizad is a well-known Iranian journalist and documentary filmmaker. Born on December 10, 1953, in a village near Tehran, he received his B.S. degree in electrical engineering from Iran University of Science and Technology. He also has an art degree that is said to be equivalent to a Ph.D. In 1980, he started making documentary films for Jahaad-e Saazandegi (Reconstruction Jihad). During the administration of Mohammad Khatami (1997-2005), Noorizad, then writing for the hardline newspaper Kayhan, was one of the reformist president’s harshest critics and an ardent supporter of Ayatollah Ali Khamenei. After the presidential election of June 2009, however, Noorizad joined the opposition. After writing several strongly critical public letters to the Supreme Leader, Noorizad was arrested on December 20, 2009. At the end of a show trial, he was sentenced to one year of prison for “propaganda against the political system and destroying its thirty-year image,” two years for insulting Khamenei, 91 days each for insulting judiciary chief Sadegh Larijani and President Mahmoud Ahmadinejad, and 50 lashes for insulting Mashhad Friday Prayer Imam Ahmad Elmolhoda. His family was told that he would be punished until “his thoughts are controlled.” Noorizad said that he was informed that he would be given a pardon if he wrote a letter to Khamenei pleading for one, which he refused to do.

While in Evin Prison, on April 17, 2010, Noorizad was taken outside “to have some fresh air” and beaten savagely, resulting in a concussion and damage to his eyesight. He was held in solitary confinement for 70 days. After 190 days of incarceration, he was allowed to post bail and released. Noorizad called Evin a “second Kahrizak,” a reference to the notorious detention center on the southern edge of Tehran in which at least five young demonstrators were tortured to death in the aftermath of the 2009 election.

Noorizad has recently produced a short film, We Have Murdered People. The movie begins with him saying,

We must believe that we have failed the 33-year test of the Islamic Revolution and the implementation of the promises that we made to the people. This is a fact, albeit bitter. Our bankruptcy began quite sometime ago, as has the time for saying goodbye, goodbye to the Islamic justice that the Revolution promised. So long, human rights that the Revolution promised to the people of Iran and the world. So long, the fallen ideals of the Revolution. We have demonstrated that the religious people and the clerics can lie if they come to power, that they can turn their backs on all the promises that they made, that they can embrace the world['s materialism], despite once speaking against it in the past, that they can oppress, they can loot, they can murder people.
Then Noorizad sings:

We, in the name of love for the political system, murdered people and looted.
He continues,

We are the failed people in this 33-year-long test. When, in our Islamic system of government, girls become prostitutes at 12 or 13, I am embarrassed. Speaking about enriching uranium is not only not a [point of] national pride, it is idiotic. We lied, we lied, we deceived, we looted, we committed murder, we murdered people, murdered people, murdered people. We must accept our defeat. And to preserve the residual belief that the people may have in Islam we must accept that we [the ruling system] represent only one choice among other choices. We must believe in the people and recognize their various [ways of] thinking. We cannot just insist on our own beliefs and not see [recognize] the Sunnis, the Baha’is, our own communists. We have failed this test. If we still have the zeal to safeguard our religion, we must put ourselves alongside other schools of thought and political tendencies and become merely one among them. We cannot make decisions for others. We are not allowed to restrict other thoughts in the name of being Muslim. Just as we want open [political and social] space for ourselves, we must, according to the same religious teachings, provide the same for other teachings.
He sings again:

To preserve power, we have committed so many crimes and we have lost so much. To keep people uninformed, we have set up so many impediments, we have become tired breath. For our own survival, we have mixed ourselves with corruption, have spilled people’s blood. In the name of preserving Islam, we have committed murder and looting, and dishonored many.
Staring into the camera, Noorizad then ends the movie by declaring,

We lied, we lied, we lied, we looted, we murdered people, murdered people. We murdered people.
Copyright © ۲۰۱۲ Tehran Bureau

Read more: http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/tehranbureau/2012/05/media-watch-former-regime-supporters-new-film-we-have-murdered-people.html#ixzz28wn4q8Fa

Source Website Link

In his letters, Mohammad Nourizad accused the “father” – Ayatollah Ali Khamenei – of being surrounded by corruption, and dared him to cease military rule to see what happens [EPA]

Playa del Carmen, Mexico – Iranians around the globe these days are mesmerised in anticipation of the next public letter that Mohammad Nourizad will write to Ali Khamenei.

Much is happening in Iran these days, all under the radar of the Arab Spring and its cataclysmic consequences, whilst the US and its regional allies’ counter-revolutionary designs to halt and derail the Arab Spring laser-beams on the Iranian nuclear project. These events, exemplified by Nourizad’s letters and the public reaction to them, can only be understood in dialectical reciprocity with the world-historic events turning the region upside down, with the tsunami of the Arab revolts in particular, and with full recognition of the US-Israeli-Saudi attempts to alter their course to their respective benefits. The import of these events will remain entirely bewildering if left to the limited means of the nativist Iranian expat “opposition”, with their “Iran über alles” motto, or to those non-Iranians habitually severing the Arab uprisings from the democratic landscape of the region.

The letters of Mohammad Nourizad are now known and counted by their numbers – now only five, then 10, and by the end of 2011 they had amounted to no less than 15. These letters are written and published publicly to the Supreme Leader of the Islamic Republic, Ali Khamenei. The reaction of Iranians to these letters all comes together to mark a critical passage in contemporary Iranian political culture with ramifications for the region at large.

Nourizad publishes his letters initially in his website, and from there they go viral – millions of Iranians around the globe read them, jaws dropping in admiration of his courage, his diction, his tenacity. He pulls no punches.

These letters are punctiliously polite, written in an exceedingly genteel diction, never crossing the boundaries of propriety – and then quickly, they cut to the chase and expose the horrors of the Islamic Republic, its military and intelligence establishments, chapter and verse. For Mohammad Nourizad was, once, an insider.

Change of heart

Mohammad Nourizad (born on December 10, 1952) is an Iranian filmmaker and journalist. He studied engineering, but turned quickly to journalism and filmmaking, and put his talents at the service of the Islamic Republic. His journalistic career is tied with the arch-conservative daily Keyhan, where he was a columnist, making a name and reputation for himself as quite a prominent conservative supporter of Ayatollah Khamenei and a severe opponent of the Reform Movement of the late 1990s and early 2000s, as led by the two-term President Mohammad Khatami. But something happened to Nourizad in the aftermath of June 2009 presidential election – something that must have been brewing in him for a much longer time. When it emerged, it morphed into a principled critical judgment against the status quo – with a moral clarity impossible to ignore.

In three successive letters, written soon after the disputed presidential election of June 2009, Nourizad politely admonished Khamenei for taking sides with Ahmadinejad and not recognising presidential candidates Mir Hossein Musavi, Mehdi Karroubi, and the former president Mohammad Khatami as true friends and the true supporter of the Islamic Republic. He denounced the brutal crackdown of the people, and asked Khamenei to apologise to Iranians and call for a national reconciliation.

Soon after he published these letters to Khamenei, Nourizad was arrested in April 2010, sentenced and jailed. But from his jail, he continued to write letters, his tone even more adamant, his revelations even more damaging, but still polite, warning Khamenei that he had lost the confidence of the people, that Iranians were kept from revolting only by vicious and brutal military suppression and intimidation. He dared the Supreme Leader to cease the military rule and see what will happen.

While he was in jail, suffering in solitary confinement, Nourizad’s wife appealed for his release, as did scores of prominent Iranian filmmakers – all to no avail. Meanwhile, Nourizad was severely beaten in prison, in response to which he went on a hunger strike. His jailers asked him to repent and write to Khamenei for clemency. He did no such thing. He continued to write, until his pregnant daughter asked him to stop for her sake, which he did; his next public letter was to his daughter instead, continuing to expose

Following the release of a private and confidential film about his personal life, renowned filmmaker and journalist Mohammad Nourizad spoke with the International Campaign for Human Rights in Iran about the illegality of its release.

Nourizad told the Campaign that security and intelligence officials confiscated personal footage and films from his home during his arrest, and used it to create a video. This video appeared on YouTube on 10 December.

“This is stolen footage from a confidential film. They can use the materials of the film to build a case against me as a spy and a traitor but it is not permissible to take my personal computer and use my family photos and videos against me. I am not speaking from a religious point of view but from a societal and legal perspective. This is part of the most essential ethical and legal rights of human beings.”

Nourizad said he would file a complaint against the Intelligence Office of the Revolutionary Guard, whom he implicated in the theft and fabrication of the video.

“They [the Revolutionary Guards] were the ones who confiscated my filming equipment and used my private recordings. I was in the backyard shooting when ten people broke into my father’s house. They confiscated my camera and equipment while eight of them went inside the house and seized my belongings.”

The YouTube video showed Nourizad’s personal photos and videos, including previous footage of him praising the Supreme Leader, taken from when he was still working for the publication Kayhan.

Nourizad told the Campaign that his son, Abouzar Nourizad, was his assistant in the shooting of the film and left Iran upon its completion. By distorting the content of the film, Nourizad said, “they are trying to convey that my son, who had assisted me in the making of the film, is a fugitive and has escaped the country.”

Nourizad said he had been in the process of making a confidential film for the Supreme Leader, which was clearly mentioned in all of the recorded footage.

“What you have seen in [that] video was a movie set I built in my parent’s house. I stayed there for eighty days, which gave me enough time to make the set for the film. I undertook the making of this film without releasing any information about it. In other words this was a confidential project.”

During the past few years, security and intelligence forces have used home videos, personal photos, and falsely edited videos of detainees’ interrogations in order to ruin their reputation and image, even after their release from prison.

“In my film I talked about my anguish in solitary confinement. The Revolutionary Guards distorted the movie to destroy my image by claiming that because I used to write such articles [in support of the Supreme Leader] I have changed my position.,” added Nourizad.

“I would have accepted their accusations If they had arrested me while spying or recorded my video while communicating with their enemies; but I was making a film about my time in prison for the Supreme Leader in my father’s backyard.”

Nourizad told the Campaign that he will definitely go to court and complain. “Even though my complaints will be the subject of their laughter I will still do what I have to do.”

The video depicted Nourizad in a poor emotional and mental health. When asked about his condition at that time, Nourizad said:

“Prisoners always suffer from Illness and depression specially when they are kept in solitary confinement for a long period of time. I was in solitary confinement for more than sixty days and naturally this period caused extreme depression but I tried to keep my mental health by exercising.”

Nourizad believes that security officials will further edit and release inaccurate material from the large amount of footage that they had confiscated.

“In the film, there were scenes in which I talked directly to the camera. There was plenty of other material on my personal computer which were used and edited into a series of which the released video is probably the first part.”

In the past few months, Nourizad has written numerous letters about the horrible prison conditions to the Supreme Leader.

When was asked if he would continue to write letters to the Supreme Leader, he replied: “I certainly will continue writing my letters, I will write my weekly letters until the presidential elections.”

Source Website Link

In an interview with the International Campaign with Human Rights in Iran, Mohammad Nourizad, a filmmaker, journalist and prisoner of conscience currently on furlough, provided details about his own case as well as the abuse of other prisoners. “I saw a young man who had been beaten, his lips were torn, and he had been slapped in the face numerous times. I believe what Hamzeh Karami and Abdollah Momeni said [about prison abuse] was accurate. They were badly tortured.” In separate letters from prison, political prisoners Hamzeh Karami and Abdollah Momeni reported being  abused and tortured.

“I was transferred to Evin Prison on 20 December 2009. It appeared that everything had been planned before. During a superficial case and setting a $500,000 bail during a tight time frame, it was obvious that Evin awaited me…Judge Pirabbasi sentenced me to 3.5 years in prison; two years for insulting the Supreme Leader; one year for propagating against the regime; three months for insulting the president; three months for insulting the Head of the Judiciary, and 50 lashes for insulting the Mashad Friday Imam,” said Nourizad, adding that he has already served exactly 1.5 years of his prison term. “They will flog me in the end to remember the taste.”

Nourizad emphasized that he has already spent 68 days in solitary confinement inside Wards 209 and 240 of Evin Prison, having had no access to “paper, pen, or telephone” in that time. In the beginning of his imprisonment, he was not allowed to be represented by a lawyer, but after some time Mahmoud Alizadeh Tabatabaei took on his case. About facilities provided to him in Evin Prison he said, “The same things that must be given to a horse or a donkey to keep them alive. It is only later, in the General Ward, when some concessions such as books, papers, pen, etc. are provided.”

“Insults, curses against my honor, and beatings; these are the things that happened to me twice. In the following sessions, insults, humiliations and threats to my family continued, and things that shame me to repeat. Perhaps for about a year we were forced to wear blindfolds. Later, when I realized that the use of blindfolds was illegal, I resisted, and that by itself is another long story. My access to telephone calls, visitation, etc. was cut off. I told them [my access to those things] is the law. They said, we defecate on this law. Because they cursed my family, as an objection, I personally refused to call my family. Ninety three days later, I started to make telephone calls around the Persian New Year in March 2011,” Nourizad explained.

“They sentenced me based on my own confessions. They would mention a charge as my ‘crime,’ and I would name ten more myself, telling them: ‘If you didn’t know, I also believe in the following and I have also said the following.’ So, they sentenced me according to my own confessions. But what crimes?! That’s the funny part!” Nourizad told the Campaign.

“I developed a skin condition. I developed an infection in my jaws. My teeth became loose. Maybe it was because of the prolonged hunger strikes, but the prison itself is a contributing factor which affects [one's health] silently,” said Nourizad about his health after prison.

Nourizad wrote several letters about prison conditions to Iran’s Supreme Leader, Ali Khamenei. “I don’t know whether he knows this or not. If he doesn’t know, he will not be relieved of his responsibilities. After I wrote those letters inside the prison, they sentenced me to two more years. It [the trial court] was quite satirical! They asked me two questions in three minutes. In fact my sentence is 5.5 years plus 50 lashes,” Nourizad added.

Mohammad Nourizad has written wrote for Kayhan newspaper. The documentary filmmaker and blogger wrote three critical letters to Ali Khamenei after the 2009 elections which led to his arrest.  He has been sentenced to a total of 5.5 years in prison and 50 lashes on charges of “propagating against the regime” and “insulting” several Islamic Republic officials. He is currently out of prison on furlough.

Source Website Link